CMYK to model kolorów do druku (cyjan, magenta, żółty i czarny, mieszane jako farby na papierze), a RGB to model dla ekranów (czerwony, zielony i niebieski, mieszane jako światło). Ten sam projekt potrzebuje wartości w obu.
Różnica bierze się z fizyki. Ekran świeci i buduje kolory ze światła (RGB, model addytywny), a druk odbija światło od farb nałożonych na papier (CMYK, model subtraktywny). Zakresy osiągalnych kolorów nie pokrywają się: soczyste, świecące barwy z ekranu, zwłaszcza jaskrawe zielenie, pomarańcze i błękity, w druku wychodzą wyraźnie spokojniej.
W praktyce paletę marki definiuje się od razu w kilku przestrzeniach: HEX/RGB dla ekranów, CMYK dla druku, a dla kluczowych kolorów firmowych dodatkowo Pantone, czyli farby mieszane według wzornika, powtarzalne niezależnie od drukarni.
Sygnał ostrzegawczy: jeśli w brandbooku znajdziesz wyłącznie wartości HEX, przy pierwszej wizytówce lub ulotce zacznie się zgadywanie, a kolor marki będzie wyglądał inaczej na każdym materiale.